Nusa Tenggara

Maduraj uchodzi za miasto krawców, gdzie się człowiek nie obróci, tam znajdzie sklepy z oszałamiajaca ilością materiałów. Ogrom rodzaju tkanin i kolorystyka są przytłaczające.

W wielu miejscach są rozstawione punkty z maszynami do szcia, gdzie krawcy szyją wszystko co sobie zażyczymy. Przechdzając sie uliczkami bazaru, który znajduje się przy świątyni Minakszi (podono jest tu ponad tysiąc sklepików) co chwilę jestesmy zatrzymywani przez tutejszego krwca, ktory chce nam SKOPIOWAĆ koszulę, czy spodnie, w które jesteśmy ubrani (zaczynają rozmowę: Hello sir, I am a tailor, I can copy your shirt).

W końcu dajemy się namówić i zostajemy wciągnięci do stoiska z materiałami, gdzie wybieramy sobie gatunek oraz kolor. Mnie mają uczyć czerwoną tunikę, natomiast Paweł zdecydował sie na skopiowanie swojej koszuli. mamy przyjść za 5 godzin bo odbiór rzeczy. Ciekawe co tam nam uszyją...

Od wczoraj jesteśmy w Maduraju. Przyjechaliśmy tu, aby zobaczyć świątynię Sri Minakszi. Tak jak Taj Mahal jest wizytówką północy Indii, tak madurajska swiątynia Minakszi jest wizytówką południa.

Jest to olbrzymi 6-cio hektarowy kompleks świątynny znajdujący sie w centralnym punkcie miasta. Poświęcony bogu Śiwie oraz jego małżonce Minakszi bedącej wcielenim bogini Parwati.

Legenda głosi, że Minakszi urodziła z trzema piersiami i przepowiednią, że nadmiarowa pierś zniknie w momencie kiedy pozna ona swojego męża. Tak sie też stało, kiedy poznała boga Siwę, który ją później poślubił.

Budowa świątyni została rozpoczęta w VII - X wieku, a potem kompleks rozbudowano w XIV-XVIII wieku. Świątynie Śiwy i Minakszi są otocznone licznymi kaplicami i salami kolumnowymi (jedna z nich ma 1000 kolumn). W kompleksie znajudje się 12 tak zwanych gopur (wież), które sa zdobione jaskrawo pomalowanymi posągami bóstw - mitycznych zwierząt i potworów. Niestety do tych dwóch najważniejszych świątyń mają wstęp tylko wyznawcy hinduizmu.