Indie są państwem rozwijającym się gospodarczo, o rosnącym potencjale przemysłowym i dużym udziale sektora państwowego w gospodarce. Podstawą gospodarki kraju jest tradycyjne rolnictwo. Prawie 600 tys. indyjskich wiosek zamieszkuje 3/4 ludności kraju. Rolnictwo daje zatrudnienie ponad połowie pracujących (60%), wytwarza 1/4 dochodu narodowego. Gospodarstwa są niewielkie; 50% z nich zajmuje powierzchnię mniejszą niż 0,5 ha. Rolnictwo wykorzystuje ponad połowę terytorium kraju, z czego 1/3 stanowią obszary sztucznie nawadniane. Większość z nich znajduje się u podnóża Himalajów, na Nizinie Gangesu i Brahmaputry, a także na nadbrzeżnych nizinach Półwyspu Indyjskiego oraz w deltach i dolinach rzek. Pora upraw jest uzależniona od opadów przynoszonych przez letni monsun, który nie zawsze przychodzi regularnie. Opóźnienia w jego nadejściu prowadzą do nieurodzaju i klęski głodu.
Najważniejszą rośliną żywieniową Indii jest ryż (2 miejsce po Chinach w produkcji światowej). Uprawia się go we wszystkich regionach kraju, a zwłaszcza na Nizinie Gangesu, w Indiach wschodnich oraz na wybrzeżach. Z innych zbóż uprawia się: pszenicę - głównie w Pendżabie, proso, sorgo, kukurydzę - na wyżynie Dekan oraz jęczmień. Indie należą do największych producentów zbóż na świecie, lecz nie eksportują ich, gdyż z trudem zaspakajają własne potrzeby żywieniowe.
Ważną rolę w wyżywieniu odgrywają warzywa (głównie fasola) i owoce.
Z roślin przemysłowych na uwagę zasługują: bawełna (3 miejsce w produkcji światowej), juta (1 miejsce), trzcina cukrowa, orzeszki ziemne (2 miejsce), palma kokosowa (3 miejsce w światowych zbiorach kopry) i rzepak. Ważną rośliną przemysłową jest herbata, której zbiory są największe na świecie. Najwięcej krzewów herbacianych znajduje się w dolinie Brahaputry - w prowincji Assam.
Indie posiadają także największe na świecie pogłowie bydła, sięgające prawie 200 mln sztuk. Niestety dominująca tu religia hinduska traktuje zwierzęta jako święte; zabrania ich uboju i spożywania mięsa. Bydło dostarcza mleka, używa się go jako siły pociągowej, a odchody tych zwierząt wykorzystuje się jako materiał opałowy. Indie zajmują drugie miejsce w światowej produkcji mleka, jednak w przeliczeniu na 1 mieszkańca produkcja jest niewielka.
Ważną rolę w rolnictwie Indii odgrywają bawoły, przeznaczone na ubój, dostarczające mleka i stanowiące siłę pociągową. Ponadto hoduje się owce, kozy, wielbłądy, słonie i drób.
Indie posiadają bogatą i zróżnicowaną bazę surowców mineralnych. W dorzeczu rzeki Damodar, w stanach Zachodni Bengal i Bihar znajdują się bogate złoża węgla kamiennego (3 miejsce w świecie w wydobyciu po Chinach i Stanach Zjednoczonych). Ponadto, z surowców energetycznych, na niewielką skalę eksploatuje się ropę naftową, której wydobycie w chwili obecnej zaspakaja tylko 60% potrzeb krajowych. Główne pola roponośne znajdują się na szelfie wzdłuż zachodniego wybrzeża kraju. Zasoby paliw stanowią zaledwie 2% zasobów światowych. Ponadto eksploatuje się: rudy żelaza, manganu, chromu (2 miejsce w produkcji światowej) i boksytów, których eksport jest ważnym źródłem finansowania gospodarki.
Elektrownie cieplne bazujące na węglu i ropie wytwarzają 75% krajowej produkcji energii elektrycznej. Znaczny potencjał energetyczny posiadają rzeki płynące w Himalajach, jednak ze względu na brak środków finansowych budowa hydroelektrowni jest utrudniona. Coraz większą rolę w uzupełnianiu bilansu energetycznego kraju zajmują energetyka jądrowa oraz niekonwencjonalne źródła energii, m. in. energetyka wiatrowa.
W przemyśle jest zatrudnionych 13% ludności i wytwarza się około 30% dochodu narodowego. Przemysł przetwórczy Indii wytwarza towary z branży konsumpcyjnej, włókienniczej, hutniczej; rozwija się produkcja maszyn, środków transportu. Przemysł chemiczny skupia się głównie na produkcji nawozów sztucznych. Bardzo dobrze rozwinięte jest włókiennictwo, mające tu bogate tradycje oraz bazę surowcową w postaci upraw bawełny i juty. Zakłady przemysłu bawełnianego są skoncentrowane w rejonie Mumbai (Bombaj) - Ahmadabad.
Jednym z najmłodszych działów indyjskiego przemysłu jest przemysł maszynowy, skupiający się w rejonie Mumbai (Bombaj) i Kalkuty, opierający się na montażu importowanych podzespołów. Produkuje się rożne typy obrabiarek, wyposażenie elektrowni, maszyny górnicze, włókiennicze i sprzęt elektroniczny. Dobrze rozwija się przemysł stoczniowy, produkcja środków transportu, taboru kolejowego i samochodów.
Ważne miejsce w gospodarce kraju zajmuje rzemiosło i chałupnictwo, uzupełniające przemysł i zaspakajające potrzeby mieszkańców wsi i miast. Za granicą chętnie są kupowane indyjskie wyroby z kości słoniowej i odzież.
Z innych wyróżniających się dziedzin należy wyróżnić przemysł filmowy. Pod względem ilości produkowanych rocznie filmów długometrażowych Indie zajmują pierwsze miejsce w świecie (910 w 1991 roku, tj. 25% tytułów na świecie). Jednak filmy te powstają prawie wyłącznie na potrzeby rynku krajowego.
Największe okręgi przemysłowe kraju ukształtowały się wokół Kalkuty i Mombai, nad rzeką Damodar oraz w Ahmadabadzie, Delhi, Czennai (Madras) i Hajdarabadzie.
Główną rolę w transporcie odgrywa kolej (70% przewozów pasażerskich i 50% towarowych).
Indie od lat posiadają ujemny bilans handlowy. Eksportują głównie tekstylia, skóry, wyroby rzemiosła, kamienie szlachetne, surowce mineralne i herbatę (największy eksporter na świecie) i jutę. Importują maszyny i urządzenia przemysłowe, ropę naftową, a w okresach suszy żywność. Produkt krajowy brutto w przeliczeniu na jednego mieszkańca należy w Indiach do najniższych na świecie.
Będąc w Indiach, produkty TATA spotykaliśmy niemal na każdym kroku. Poniżej lista przypadków:
