Nusa Tenggara

Ostatnie 2 dni spędziliśmy w Malezji – kraju bardzo barwnego pod względem kultury i koloru skóry ludzi. Na każdym kroku można tu spotkać Hinduski ubrane w sari, muzułmanki w czadorach, a także bardzo dużo ludności chińskiej (są tu w każdym mieście Chinatown, które zajmują głównie centra miast). Religia tez różna – spotkać można meczety, świątynie buddyjskie i hinduistyczne, są także kościoły anglikańskie, jako spadek po kolonizacji, można też odwiedzić świątynie konfucjańskie.

Każda dzielnica, czy to chińska czy hinduska ma swoje bazary, a na nich można kupić wszystko od najzwyklejszej chińskiej tandety, aż po niezłe podróbki zegarków najlepszych światowych marek.

Zabudowa dookoła to również mieszanka – centra to przepiękne stare budynki koloniale z elementami regionalnymi, a za nimi rozpościerają się wszelkiej wysokości nowoczesne wieżowce, które często w swojej architekturze posiadają elementy chińskie, arabskie, czy w ogóle indochińskie.

Ruch na ulicach przeogromny, kilku pasmowe drogi prowadzą w wielu kierunkach i na kilku poziomach. Gorzej aby przedostać się na drugą stronę ulicy. Zagadką są dla mnie tutaj światła. Niby są przyciski przed przejściem dla pieszych, ale nie działają, a światła same się nie zmieniają, toteż notorycznie pieszy ma czerwone światło – a trzeba pokonać pieszo kilka pasów...

Za miastami są autostrady, na których autobus jedzie ze średnią prędkością 120km/h, co czyni przejazd szybkim, a poza tym pojazdy są komfortowe (oprócz tego że mało nie zabiją klimatyzacją) więc jeździ się bardzo przyjemnie.

Jak na Azję Malezja jest naprawdę czysta. Wszędzie są znaki o zakazie śmiecenia, palenia papierosów, czy też żucia gumy(można dostać mandacik).

Ten krótki pobyt w Malezji sprawił, że z chęcią kiedyś tu przyjadę na dłużej, bo kraj ma do zaoferowania bardzo dużo ciekawych atrakcji, a ceny nie są wysokie – jedzenie i przejazdy tanie, natomiast droższe wstępy i noclegi.

Dzisiaj nie ma się co rozpisywać. Petronas Twin Towers, chluba Malezji, jedne z najwyższych budynków świata.

Całkowita wysokość to 452 metry, ale turyści mogą wjechać jedynie na taras łączący wieże (41 piętro, 170 metrów nad ziemią). Jako że wjazd jest darmowy, a wpuszczają tylko 1200 osób dziennie, nie trudno się domyślić, że biletów zaczyna brakować już około godziny 11-tej - rano odbiera się bilety rozpisane na różne godziny wjazdów w ciągu całego dnia. My do Kuala Lumpur przylecieliśmy w południe, więc rannych biletów dla nas zabrakło. Na szczęście, dzięki naszemu urokowi osobistemu udało nam się dostać bilety o godzinie 17tej z natychmistwowym terminem wjazdu na górę.

Ostatnie zdjęcie zrobione jest z wieży telewizyjnej Menara Kuala Lumpur (4-tej co do wielkości wieży telewizyjnej na świecie) z tarasu widokowego znajdującego się na 260 metrze.