Nusa Tenggara

Brr budzik dzwoni o 5:30, trzeba wstawać, bo za chwilę przyjedzie po nas jeep, którym pojedziemy do Parku Narodowego Horton Plains (równiny Horton). Dzisiaj noc minęła bez niespodzianek czyli nadmiernego górskiego zimna, czy napadających nas karaluchów... fajnie jest w Azji:) Fauna sama sie do nas pcha, choć byc moze nie ta, którą byśmy chcieli spotkać.

O 6 ruszamy. Jest chłodno i wieje wiatr, a jeep wspina się coraz wyżej w góry. Dookoła nas gęstnieje mgła. Robi się nieciekawie. Jak uda nam się coś zoabczyć przez ten kisiel? Kierowca zapewnia nas, by się tę gęstą mgła nie przejmować, bo w parku będzie inaczej. Po półtorej godzinie i przejechaniu 32km jesteśmy u wrót parku, ale mgła jak była tak jest... ale mamy być spokojni będzie lepiej. Kupujemy paskudnie drogie bilety... Kierowca daje nam wskazówke, aby kupic JEDEN bilet grupowy dla czterech osob, bo wtedy jest taniej... ale i tak dalej paskudnie drogo.

Park Hortona to niegościnny, smagany wiatrem (co odczuwamy na własnej skórze) plaskowyż rozciągający się na wysokości 2000m n.p.m. To jedyny park na Sri Lance, w którym sceneria jest większą atrakcją niż świat zwierząt. Jest to chłodna, spowita mgłą kraina, często nawiedzana przez chmury i deszcze z rzadka urozmaicona stanowiskami wilgotnego lasu, od zachodu i północy ograniczona łańcuchami gór Totapola i Kirigalpotta (drugie i trzecie pod względem wysokości pasma górskie na wyspie). Największą atrakcją parku jest 9-kilometrowa trasa - pętla, prowadząca na Koniec Świata. Pod tą nazwa kryje się niepowtarzalny punkt widokowy, usytuowany na samej krawędzi plaskowyżu. Poniżej prawie pionowanprzepaść mająca 870 metrów.

Przepaść robi ogromne wrażenie i... tu nie ma rzeczywiście mgły! widok jest wspaniały. Jest tu też mały koniec świata, z klifem o wysokości tylko 270m. Ponadto trasa biegnie obok malowniczego wodospadu Bakera.

Po czterech godzinach wracamy do jeepa zmordowani, a to dopiero godzina 12!